دکتر مهدی امیرپور

چرا تغذیه در سرطان برای من فقط یک حرفه نیست؟

می‌گویند بعضی دردها آن‌قدر عمیق‌اند که انسان را از نو می‌سازند. من یکی از همان آدم‌ها هستم. سال‌ها پیش، در میانه تابستان، به عیادت یکی از بستگان رفتم که ماه‌ها بود با سرطان پانکراس دست‌وپنجه نرم می‌کرد. آخرین نوروزی را که به خانه ما آمد، خوب به یاد دارم؛ تازه علائم بیماری نمایان شده بود، بی‌اشتها بود و به سختی غذا می‌خورد.

آن شب، آخرین باری بود که او را می‌دیدم. با اندامی نحیف و پوستی تکیده بر تخت دراز کشیده بود. در همان حال که تلاش می‌کردم تشویش ذهنم را با آرامش جایگزین کنم، ناگهان جرقه‌ای در وجودم روشن شد. از همان‌جا بود که راهِ تازه من شروع شد. آن لحظه، نقطه آغاز سفری بود به دنیای تغذیه بالینی؛ مسیری که مرا به کسی تبدیل کرد که امروز هستم.

من سال‌هاست که می‌آموزم؛ نه فقط در کلاس‌های دانشگاه، بلکه در کنار بیماران. آموخته‌ام که تغذیه، فقط «غذا خوردن» نیست؛ پناه است، نیرو است و نوری کوچک که در دل روزهای مبهم روشن می‌شود. اکنون تمام دانشی که برای به دست آوردنش جنگیده‌ام، در اختیار توست. امروز اینجا هستم تا سنگینی این بار را از روی شانه‌هایت بردارم.